35 lat, Margaret

Trzydzieści pięć lat. Wyszkoliłaś pół tego piętra, łącznie ze mną w 2004 roku, kiedy nie umiałem nawet obsługiwać telefonów.

Nikt już nigdy nie poprowadzi poniedziałkowego zebrania tak jak ty. Ciesz się każdym dłuższym porankiem w łóżku.

Dziękuję, że poparłaś mój pomysł, kiedy nikt inny tego nie zrobił. Ostatecznie wyszło całkiem nieźle.

Ogród zaraz będzie miał ogromne szczęście. Przysyłaj pomidory.

Zawsze zauważałaś, kiedy ktoś miał zły tydzień. To rzadkość w biurze.

Gratulacje, Margaret! Czajnik zostaje u ciebie – wszyscy się zgodziliśmy.

Trzydzieści pięć lat i ani razu nie zajęłaś najlepszego miejsca na parkingu. Klasa.